ایمپلنت چیست؟

ایمپلمنت دندانی (کاشت دندان)

 

آنچه در مورد ایمپلمنت دندانها باید بدانیم:

ایمپلمنت دندانی به پیچ ساخته شده از جنس تیتانیوم گفته می شود که در استخوان فک کار گذاشته می شود و جایگزین دندان از دست رفته می شود.

اجزای تشکیل دهنده ایمپلمنت:

–  ریشه (فیکسچر)

– تاج (آباتمنت)

زمان لازم برای جوش خوردن ریشه به استخوان :

بین ۳ الی ۶ ماه

موارد استفاده از ایمپلمنت:

۱-  یک دندان از دست رفته باشد.

۲- بصورت زیج یا چند دندان از دست رفته باشد.

۳- بصورت فول ایمپلمنت برای فک بی دندان کامل

الف: کاشت بین ۸ واحد تا ۱۲ واحد در هر فک برای ۱۰ تا ۱۴ واحد روکش متصل

ب : کاشت بین ۶ واحد تا ۸ واحد در هر فک برای ۱۰ تا ۱۴ واحد روکش متصل

ج : کاشت ۴ واحد ایمپلمنت در هر فک برای اتصال به دست دندان کامل

د : کاشت ۲ واحد ایمپلمنت در هر فک برای برطرف کردن لقی دست دندان کامل

ایمپلمنت فوری چیست؟

در بعضی موارد خاص، اگر شرایط خیلی مساعد باشد می توان بلافاصله تاج را به ریشه کاشته شده متصل کرد ولی احتمال شکست درمان تا ۲۰درصد افزایش می یابد.

موفقیت ایمپلمنت چقدر است؟

موفقیت ایمپلمنت ۹۷% دیده شده و ۳% موارد عدم موفقیت می باشد که به دلیل تیپ استخوان یا عدم وجود استخوان در ضخامت، ارتفاع و یا فشار وارده به ایمپلمنت و عدم رعایت اصول استریلزاسیون در حین کار و عدم مهارت کافی دندانپزشک و غیره موثر می باشد.

ایمپلمنت دندانی یک روش استاندارد برای بازسازی دندانهای از دست رفته بیمار می باشد.

هدف این درمان بازگرداندن شرایط بیمار به حالت ایده آل می باشد و این شرایط در حوزه عملکرد فک و دهان، زیبائی، سلامت بافتهای دهانی و تکلم قابل ارزیابی می باشد. این روش به دلیل مقبولیت فراوان از طرف بیماران به سرعت در حال افزایش می باشد.

در روش های معمول و سنتی برای جایگزین کردن دندان های از دست رفته بیمار، از بریج (Bridge) یا پل بندی (در محاوره به عنوان کاشت دندان مطرح می گردد، اما در حقیقت کاشت واقعی دندان نیست) استفاده می شود، این نوع از درمان اگر چه نیازهای بیمار را به صورت میان مدت فراهم می کند لیکن عوارض متعددی به همراه دارد.

مهمترین عارضه این روش تراش و تخریب دندان های طبیعی بیمار می باشد که باعث کاهش شدید طول عمر دندان ها می گردد و بیمار پس از مدتی ناچار خواهد بود از بریج بیشتری (لزوم تراش دندان های بیشتر) و یا از پروتزهای متحرک که درمان ناخوشایندی می باشد استفاده نماید.

عارضه مهم دیگر، تحلیل استخوان ارزشمند بیمار در نواحی از فک می باشد که عاری از ریشه دندان می باشد و درمانگر این بخش ها توسط بریج جایگزین نموده است. این تحلیل در بعد عرضی (ضخامت استخوان) و در بعد عمودی(ارتفاع استخوان) به صورت کاملا محسوس قابل پیگیری می باشد و ترمیم این ناهنجاریها مستلزم صرف هزینه فراوان و انجام مراحل پیچیده درمانی خواهد بود. البته عوارض روش های سنتی فقط به این موارد خلاصه نمی شوند، این دلایل بخشی از پیامدهای منفی این درمانها می باشد.

در روش های نوین ایمپلمنت، دندان های طبیعی بیمار به هیچ عنوان دچار تراش یا آسیب نمی گردند و استخوانهای فک بیمار به علت حضور ایمپلمنت به عملکرد طبیعی خود ادامه داده و هیچگاه دچار تحلیل نمی گردد.